Tajemnicza roślina

Henna, bo to o niej oczywiście mowa, to najprościej tłumacząc barwnik roślinny produkowany z liści i pędów rośliny zwanej lawsonia bezbronna. Kosmetyk ten od wieków stosowany był w Azji Południowej i na Półwyspie Arabskim, a także w krajach Maghrebu (czyli w Afryce Północnej).

Henna służy do malowania skóry od wieków. Wśród egipskich wykopalisk znaleziono najstarsze dowody farbowania henną mumii dostojników. Starożytni Egipcjanie henną malowali mumiom włosy, dłonie, stopy i paznokcie oraz płótna, w które były one zawinięte. W tym celu rozdrobnione liście mieszano z mleczkiem wapiennym, co w efekcie dawało kolor czerwony. Poprzez dodatek substancji zawierających garbniki uzyskiwano kolor ciemnobrązowy lub czerwonożółty. Henna wymieniona jest także w biblijnej Pieśni nad Pieśniami, a także w Hadisach, czyli tradycji życia, czynów i wypowiedzi Proroka Mahometa.

W dzisiejszym świecie arabskim dekorowanie ciała arabeskami, ornamentami kwiatowymi i geometrycznymi najczęściej praktykowane jest przez kobiety. Stosują ją one na swoich dłoniach i stopach. Henna naturalnie znika ze skóry po kilku tygodniach (w wyniku kontaktu z wodą i wyblaknięcia).

W tradycji muzułmańskiej henna odrywa kluczową rolę. Wiele opowiadań o Mahomecie wspomina malowanie henną. Na zakończenie Ramadanu, w święto Id al-Fitr muzułmanie przez 7 dni celebrują powrót do codzienności. Rozdawane są prezenty, organizowane przyjęcia. W tym czasie zawieranych jest również wiele ślubów. Podczas Id al-Fitr kobiety starają się zakładać najlepsze ubrania i dbać o swój wygląd, więc często ozdabiają swe dłonie i stopy przepięknymi wzorami, właśnie przy użyciu henny. Również perfumy pochodzące z kwiatów henny są bardzo cenione przez kobiety.

W krajach muzułmańskich od Maroka po Bangladesz kobiety wychodzące za maż w wigilię swojego ślubu celebrują tak zwany wieczór henny, podczas którego ich dłonie, czasem całe ręce aż do łokci, a także stopy do kostek, są malowane henną z dodatkiem oliwy z oliwek lub soku z cytryny rozrobionej wodą. Cały rytuał ma na celu ozdobienie panny młodej dla jej przyszłego małżonka. W czasie ceremonii siedzi ona na specjalnym tronie lub podwyższeniu, w otoczeniu licznych gości z akompaniamentem rytmicznego dudnienia bębnów zwanych dhol. W kulturze subkontynentu indo-pakistańskiego podczas wieczoru henny, zwanego Rasm-e-henna lub Mehendi (w językach: hindi, urdu, punjabi, pahari i gujarati mehendi oznacza właśnie hennę) zapalane są świece, które wkłada się do małych i dużych glinianych miseczek, wypełnionych tą roślinną pastą. Ta porcja przeznaczona jest dla gości weselnych – zamężne kobiety z rodziny panny młodej po kolei podchodzą i nabierają hennę na palec, po czym symbolicznie dokonują namaszczenia głowy dziewczyny wychodzącej za mąż.

 

         

         

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *