Liga Państw Arabskich i izraelsko-palestyński proces pokojowy

22 marca przypada rocznica powstania Ligii Państw Arabskich. Licząca obecnie 22 członków organizacja międzynarodowa została utworzona w 1945 roku po to, by pogłębiać współpracę polityczną, ekonomiczną i wojskową między państwami członkowskimi. Powstanie Ligii było następstwem podpisanego wcześniej Protokołu Aleksandryjskiego.

Po konferencji w Aleksandrii, na której przywódcy Egiptu, Iraku, Syrii, Libanu i Transjordanii obradowali na temat zmian w sytuacji politycznej regionu, podjęto szereg decyzji, które miały doprowadzić do pogłębienia współpracy. Rozmawiano o szeregu pilnych spraw, takich jak kwestia uznania Libanu czy też sytuacja na terytoriach Palestyny. Jednym z poruszanych tematów było uznanie syjonizmu za niesprawiedliwą ideę i narzędzie, na podstawie którego Żydzi mają uzyskać rekompensatę za swoje krzywdy ze szkodą dla interesów palestyńskich Arabów.

Najważniejszą konkluzją konferencji było jednak spisanie protokołu, który powołał do życia Ligę z siedzibą w Kairze. Nie tylko utworzyło to forum współpracy państw w regionie, ale na wiele lat ugruntowało też pozycję Egiptu jako lidera politycznego świata arabskiego, aż do roku 1979, kiedy po wykluczeniu kraju z Ligii siedzibę przeniesiono do Tunisu na 11 lat.

Celem Ligii Państw Arabskich jest nie tylko integracja członków, ale też rozwiązywanie wewnętrznych konfliktów bez udziału sił zewnętrznych. Ten ostatni element działalności Ligii jest często krytykowany, ze względu na rolę ONZ w wielu konfliktach i status obserwatora udzielony państwom spoza arabskiego kręgu kulturowego.

Liga Państw Arabskich jest również ciałem odpowiedzialnym za udzielenie wsparcia powstającej w 1964 Organizacji Wyzwolenia Palestyny, przyjmując nowy podmiot w roli pełnoprawnego członka Ligii. Działalność Ligii na rzecz rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego doprowadziła w 2002 roku do powstania Arabskiej Inicjatywy Pokojowej promowanej przez Arabię Saudyjską. Celem inicjatywy miało być doprowadzenie do trwałego rozwiązania konfliktu, poprzez wycofanie się Izraela z okupowanych terytoriów i uznanie Jerozolimy Wschodniej za stolicę państwa Palestyńczyków. W zamian Liga miała zapewnić normalizację politycznych stosunków państw członkowskich z Izraelem.

Działania inicjatywy nie odniosły jednak sukcesów, mimo wysłania po konferencji w Rijadzie delegacji złożonej z Egipskich i Jordańskich dyplomatów do Izraela. Wiele państw członkowskich Ligii podkreślało wówczas brak woli rozwiązania konfliktu ze strony Izraela. Podczas konfliktu w Strefie Gazy w 2008 roku Kuwejtczycy zaproponowali, by siedzibą Ligii zostało Caracas w Wenezueli, po tym jak rząd Chaveza podjął decyzję o wyrzuceniu ze swojej stolicy izraelskich dyplomatów. Ten ruch miał być nie tyle ciosem politycznym, co podnieść rangę współpracy LPA z zewnętrznymi podmiotami. Ta propozycja również nie spotkała się z pozytywnym odbiorem.

Liga dzisiaj nie pełni istotnej roli w konflikcie. Jednym z podstawowych powodów jest brak unormowanych relacji między Izraelem a znaczną większością państw członkowskich. Choć rząd Benjamina Netanjahu dzisiaj utrzymuje poprawne relacje z Egiptem i Izraelem, to Liga nie wywiera znacznego nacisku na Izraelczyków. Palestyńczycy również zdają się polegać głównie na Egipcie jako naturalnym mediatorze, niemal nie zauważając pozostałych aktorów.

 

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *