Demografia Egiptu i Kairu

Egipt jest jednym z najludniejszych krajów Bliskiego Wschodu. W 2006 r. mieszkało w nim około 76 mln.osób, z czego ponad połowa urodziła się po objęciu władzy przez Mubaraka czyli po 1981 r. W latach 90-tych istniały dwa czynniki niekorzystnie wpływające na ograniczenie przyrostu. Pierwszy z nich to kampanie islamistów, które zachęcały kobiety do niepodejmowania pracy. Z drugiej strony restrukturyzacja zatrudnienia spowodowała, że wiele kobiet pozostało bez zatrudnienia. Przyrost naturalny stał się przedmiotem debat politycznych. Liberaliści głosili, że „boom demograficzny zjada przyrost gospodarczy”, zaś ugrupowania islamistyczne żądały rozszerzenia programów prorodzinnych i odejścia od polityki kontroli urodzeń. Przyrost naturalny był jednoznaczny z potrzebą stworzenia nowych miejsc pracy, budową mieszkań, szkół i szpitali. Zwłaszcza, że prawie ¾ Arabów to ludność poniżej 30 roku życia, a co piąty mieszkaniec Bliskiego Wschodu jest bez pracy.
W drugiej połowie XX w. Kair zaczął się gwałtownie rozrastać, w rezultacie powstało „nieformalne miasto” – stanowiące obecnie część Kairu. Zamieszkuje je głównie ludność wiejska, która opuściła rodzinne miejsca w poszukiwaniu lepszego życia. Napływ ludności wiejskiej nie był hamowany przez władze. Warunki życia w niekontrolowanej przez rząd części miasta były i są tragiczne. W wielu miejscach nie ma dostępu do kanalizacji, wody, czy elektryczności. Gęstość zaludnienia przekracza wszelkie znane normy. Jeśli wskaźnik gęstości dla całego miasta w 2007 r. wynosił 36 tys. osób na km kw., to w „dzikich” przedmieściach sięgał aż 100 tys. Dla porównania, w tym samym czasie w miastach europejskich na 1 km kw., mieszkało średnio 8 tys. osób. Na jednego Kairczyka przypadało 30 cm kw. ziemi, podczas gdy na jednego mieszkańca Europy Zachodniej 18 metrów kw.
Kair wciąż się rozrasta. Szacuje się, że każdego roku przybywa tu ponad 1000 nowych ulic. Obecnie przewiduje się, że liczba mieszkańców Bliskiego Wschodu w 2020 r. będzie wynosić ok. 400 mln.

Żródło : Zdanowski J. „Bliski Wschód 2011: bunt czy rewolucja?” Kraków 2011.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *